Het kunstje van de aap, ofwel geen appeltaart. - Praktijk Vertrouwen
17794
post-template-default,single,single-post,postid-17794,single-format-standard,cookies-not-set,qode-listing-1.0.1,qode-social-login-1.0,qode-news-1.0.2,qode-quick-links-1.0,qode-restaurant-1.0,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-theme-ver-13.0,qode-theme-bridge,bridge,wpb-js-composer js-comp-ver-5.5.2,vc_responsive

Het kunstje van de aap, ofwel geen appeltaart.

Het kunstje van de aap, ofwel geen appeltaart.

Het voorjaar is in de lucht.

 

De vogeltjes fluiten en de lelietjes van dalen ruiken heerlijk.

De eerste lelietjes zet ik altijd bij de foto van mijn moeder.

Het was haar  lievelingsbloem.

 

De paden op….

 

Ik krijg zin in het ‘rondje zonder hondje’.

Stappers aan, ‘stokken’ in de handen en richting bos.

Kijken, luisteren en mijn gedachten laten gaan.

 

De lelietjes en Moederdag maken me een beetje melancholiek.

 

“Ieder kunstje dat de aap kent, moet hij opvoeren”,  flitst ineens door mijn hoofd.

“Mam, waarom bak jij nooit appeltaart”, vroeg ik haar ooit.

Alle moeders van mijn vriendinnen bakten wel ieder weekend appeltaart. Ik wist het zeker…. alleen mijn moeder niet.

Mam had zich nooit in appeltaart verdiept en zou dat ook never doen.

Geen appeltaart in onze oven… never, nooit niet.

Pap werd naar de bakker gestuurd voor de wekelijkse  Limburgse vlaai.

 

Ze kon toch gewoon nee zeggen..

 

En ik maar denken: “ze kon toch gewoon nee zeggen als ze geen zin had om te bakken”.

Maar nee  ‘gewoon nee zeggen’,  is niet altijd gewoon.

Mensen een plezier doen…

Zich verplicht voelen…

Mam zei ja tegen dingen waar ze geen tijd voor of geen zin in had.

Haar JA betekende helpen of omdat het van haar verlangd werd.

 

Schuldig… ja jij

 

Ze durfde geen ‘nee’ te zeggen en als ze het toch deed…

Schuldig….. en een shit humeur…

 

Dochters…… doe wat mamma deed

 

Ik heb drie geweldige kinderen.

De spagaat van mams, ik heb het afgekeken.

Ja zeggen als je lijf nee gilt.

Een steeds hogere stapel leuke ongelezen tijdschriften.

Sacherijnig… ik zeg wel ja, maar ik bedoel nee…

 

Nog één keertje knuffelen…

 

Ja …. wat zou ik graag mijn moeder nog een keer knuffelen.

Voor

  • de stralende lach
  • ja zeggen als  het lijf nee zegt
  • de wijze lessen
  • het kiezen van de kunstjes die bij je passen

 

Jij mag kiezen

 

Lezen, oefenen, cursussen, dat zijn een paar van mijn kunstjes.

Doorgeven van kennis en kunde.

Mensen begeleiden.

Ik neem er alle ruimte voor.

 

Daugthers do what Mamma does

 

Diepgaande gesprekken met mijn dochter.

Ze lijkt op haar Oma, net zo creatief, zo intelligent en wijs.

Op haar lijst staan andere kunstjes én ze probeert die van háár moeder na te doen.

Druk, druk, druk….. drukker dan nodig is.

 

Nee tegen een ander is ja tegen jezelf.

 

Moderne tijden, andere gewoontes.

Gelukkige dochters die zich bewust zijn van “anders dan….”.

Of het in alles lukt…. ik weet het niet

 

Waarom doe je wat je doet?

 

Vraag jij je wel eens af waarom je bepaalde dingen doet?

Goulash, met rundvlees, augurken, tomaten, niemand maakte deze lekkerder dan Mam.

Het is mij nog steeds niet gelukt….. iedere poging is een eerbetoon aan haar.

Maar appeltaart bakken …… één keer gedaan.

“Pap, bak jij appeltaart”.

Ik hoef niet eens nee te zeggen.

 

Jij bent goed zoals je bent

 

Doen zoals je moeder deed.

Het voelt zo veilig en vertrouwd.

Steeds meer begrijp je waarom ze af en toe….

Jij bent jij.

 

Jij bent niet je moeder.

  • Haar patroontjes passen joú niet meer.
  • Kriegel wordt je ervan.
  • Hoe dán???

Je wilt het Anders.

Je weet niet hoe anders.

Wat mag er veranderen?

 

Minder stress, meer plezier.

Ik kan je helpen bij de stress van alledag. Je laten zien welke patronen van je moeder niet meer bij jou passen. De meeste zitten goed verstopt in je onderbewuste.

Samen maken we ze zichtbaar. Neem contact op als je denkt dat ik je kan helpen.

 

 

Geen reactie's

Sorry, het is niet mogelijk om te reageren.